Brief aan school | vrij beschikbaar om te gebruiken |

Brief aan school | vrij beschikbaar om te gebruiken |




Beste …

Naar aanleiding van de persconferentie van vrijdag 26 november 2021 schrijf ik u opnieuw een brief om mijn zorgen te uiten over de maatschappelijke ontwikkelingen waarvan onze kinderen steeds meer doelwit worden. 

U begrijpt inmiddels dat onze mening afwijkt van het op dit moment heersende narratief, iets wat tot voor anderhalf jaar geleden juist hét teken was van leven in vrije samenleving. Met dialoog, hoor en wederhoor en discussie verschillende perspectieven en uitgangspunten proberen tot een gezamenlijk acceptabele richting te komen is heel lastig, maar wel een noodzaak om ieders vrijheid te kunnen waarborgen. Dit idee van hoe een vrije samenleving moet functioneren is in sneltreinvaart veranderd in het tegenovergestelde. We leven nu in een tijd waarin meningen die óók op feiten gebaseerd zijn radicaal worden verklaard en de mensen achter die meningen, die uit alle sociale klassen komen, worden opgejaagd, afgebrand, gedemoniseerd en gecanceld.

Mensen laten zich in rap tempo steeds verder van het ‘normale’ moreel acceptabele pad afbrengen en worden steeds meer tegenover elkaar gezet. Een aantal grote spelers hebben daar de hoofdrol in en de twee grootste daarvan zijn de media en de politiek. Dit kan iedereen die een beetje nuchter en uitgezoomd kan kijken voor zichzelf vaststellen. 

Waarom is dit nou relevant voor mijn verhaal naar u toe om dit toch even nader te belichten? Dat is omdat ik mijn medemens niet als de vijand wil zien en ook niet als mijn tegenstander. Dat ‘wij en zij’-denken is vanuit politieke kringen, gefaciliteerd door de media, al een aantal jaren aan de gang. De afgelopen anderhalf jaar is dat echter extreem geworden. Als er al iets geradicaliseerd is in onze samenleving, dan zijn dat de partijen die ons moeten voorzien van neutrale onafhankelijke informatie. De berichtgeving is tegenwoordig vooral psychologisch sturend en heeft met objectiviteit weinig nog te maken. Ook dit is vast te stellen vanuit een uitgezoomd perspectief.

Iedereen wordt in ‘een verhaal’ gedrukt en gehouden. Dat geldt voor alle kanten. Dat maakt het nader tot elkaar komen nou juist zo moeilijk. Vandaar dat ik in deze brief de menselijkheid probeer aan te spreken in plaats van ‘een verhaal’. 

Al eerder gaf ik aan dat ik mij grote zorgen maken over de manier waarop er met onze kinderen wordt omgegaan. De ouders die zich door ‘het verhaal’ helaas in een angstbubbel hebben laten drukken, lijken steeds meer te vergeten dat hun kinderen geen enkel risico lopen. Sterker nog, zijzelf lopen een nihil risico. Dat zijn ondanks ‘het verhaal’ nog steeds de feiten. Ons allen was beloofd dat na een vrijwillige vaccinatie van kwetsbaren en ouderen de samenleving weer terug naar een ‘normale’ toestand kon. Inmiddels hebben ze de meeste mensen van die belofte kunnen overtuigen en zelfs zover, dat die mensen ervan overtuigd zijn geraakt dat de mensen die nooit in die belofte geloofd hebben en dus geen injectie hebben gehad een gevaar voor hen zijn.

Mijns inziens is dat een onmogelijkheid. Als je gelooft dat de injectie werkt kan de ander geen gevaar zijn. Inmiddels zijn alle beloftes verbroken, lijkt de injectie helemaal niet te helpen en wordt er opnieuw gelogen – maar dat terzijde. Ik wil hiermee maar aangeven hoe ver we inmiddels verwijderd zijn geraakt van respect voor elkaars keuzes. Mensen zijn gewend geraakt aan de steeds erger wordende dwang. Die gewenning zorgt ervoor dat hun hele denken nu vastzit in het idee dat voor elk probleem alleen dwang nog een oplossing is. 

Om dit te vertalen naar de essentie van deze brief zou ik willen vragen om even terug in de tijd te gaan naar uw eigen kindertijd. Iedereen die na 1945 geboren is heeft een leven vol vrijheid gekend. Juist die generatie is opgegroeid met het idee dat keuzevrijheid en afwezigheid van dwang het meest waardevolle is dat we collectief kunnen bezitten. Ze hebben niet te maken gehad met extreme beperkingen in de bewegingsvrijheid, niet met mondkapjes die hun (fysieke én mentale) gezondheid kunnen schaden, niet met een voortdurende sfeer van angst die door anderen op hen geprojecteerd wordt, niet met gedwongen afwezigheid van ouders bij sportwedstrijden, niet met aangepraat schuldgevoel dat ze een gevaar kunnen zijn voor hun opa’s en oma’s, niet met sociale afzondering en isolatie en niet met het afpakken van een toekomst waarin grondrechten gewaarborgd zijn om hen te beschermen. Al die dingen en meer hebben wij in onze kindertijd niet mee hoeven te maken. Wij groeiden op in Nederland, het land van vrijheid. 

Dat er wereldwijd iets wordt opgetuigd wat steeds meer als normaal lijkt te worden neergezet is niet een logisch gevolg van iets wat ons als pandemie is verkocht, maar het gevolg van het in extreme staat van angst en onzekerheid brengen van massa’s mensen. Het had van alles kunnen zijn, maar het is een virus geworden. Feit is dat juist het inprenten van een ongelooflijke angst voor de dood ervoor zorgt, dat een grote groep mensen een blijvende ‘bescherming’ wil van de autoriteiten en daarmee vrijwillig steeds meer vrijheden overboord gooit. 

Zelfs als het gevaar voor hen statistisch gezien nog geen 1% is, voelen zij het alsof dat gevaar 99% is. Daarom kunnen overheden dat makkelijk misbruiken voor andere agenda’s. Iets wat mensen met macht altijd zullen doen en nu ook daadwerkelijk aan het gebeuren is. Dit laatste is een subjectief standpunt, maar wel gebaseerd op verifieerbare feiten die nu aan de hand zijn. Zowel de logica achter de maatregelen die meer dan eens ontbreekt, als de cijfers, en vooral het feit dat er nog steeds helemaal niets gedaan is aan ziekenhuiscapaciteit, opleiden en rijkelijk belonen van personeel, enzovoort. In plaats daarvan gaat al het geld naar dwang en controle. 

Wij leren onze kinderen dat dwang en ontnemen van natuurlijke vrijheden nooit de manier is waarop je andere mensen behandelt. Wij leren hen de mening van een ander te respecteren. Elkaar respectvol te behandelen en wat goed en fout is. Wij leren hen ook dat de wet niets zegt over wat goed en fout is, maar alleen iets zegt over wat wel en niet mag. Dat het als inwoner van een land dus extreem belangrijk is, dat je in de gaten houdt of de wet nog wel in lijn is met ‘het goede’ en of ‘het slechte’ niet de overhand krijgt. De kinderen zijn de toekomst en als de moraal ineens radicaal veranderd is, omdat mensen vanuit een door angst vernauwd bewustzijn niet meer helder kunnen kijken naar wat goed en fout daadwerkelijk is, dan krijgen we een generatie kinderen die volledig van het moreel acceptabele pad zullen afwijken, omdat dat het voorbeeld is dat ze van ons volwassenen krijgen en ingeprent krijgen. Ik hoop dat we het daarover eens kunnen zijn. 

Wellicht ten overvloede, maar toch belangrijk voor mij om nog even aan te geven, is dat onze kinderen dus niet zullen testen en geen mondkapjes zullen dragen. Nooit. Het mondkapje is een politiek strategische keuze om een angstbeeld in stand te houden. Dit is ook toegeven door meerdere autoriteiten, omdat het idee dat een mondkapje bescherming biedt medisch niet te onderbouwen is, hoezeer dit ook getracht wordt vanuit de media. Het is dus een gehoorzaamheidstraining met een psychologisch doel. Anders dan dat de demissionaire ministers hebben doen laten blijken, is dat het ook nog steeds om een dringend advies gaat (nog wel). Dit weten heel veel ouders niet, omdat dit bewust als een verkapte verplichting gebracht wordt. Het is na te lezen op de website van Rijksoverheid. Overigens is na een verplichting nog steeds het geval dat onze kinderen hier niet aan meedoen. Ik bescherm ze tegen deze waanzin. Ze brengen de steeds extremere wordende maatregelen in stapjes, zodat de pijn niet in één keer zo hard is. Heel veel kleine stapjes zijn echter nog steeds een grote stap te ver. 

Ik hoop u hier niet alleen alleen voldoende geïnformeerd te hebben, maar ook tot nadenken gezet. Ik snap uw positie, maar misschien is het goed om te weten dat er stilletjes veel mensen in een soortgelijke positie zijn die ook vinden dat het allang te ver gaat wat onze kinderen allemaal wordt aangedaan. De angst om zich uit te spreken is logisch, want je keert je daarmee tegen de machine’. Die accepteert dat niet zomaar. Het is echter wel zeker, dat die groep snel groeiende is. Het is goed om dat te beseffen, omdat nóg verder afdrijven van het moreel acceptabele nóg grotere gevolgen zal hebben. Als we allemaal steeds blind blijven luisteren, zal het niet veranderen maar erger worden. Dat hebben we inmiddels kunnen zien, als we de bril van het ‘het verhaal’ even durven af te zetten. 

Vriendelijke groeten, 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *