De selectieve vrijheidsstrijd.

De selectieve vrijheidsstrijd.

Het is alweer even geleden dat ik een stukje schreef, omdat vanwege tijdgebrek video’s maken nou eenmaal sneller gaat. Toch is schrijven fijner. Schrijven ordent de gedachten. Dus of je nou iets publiceert of niet ik raad het iedereen aan. Zodra het op papier staat is het uit je hoofd. En dat geeft ruimte. 

Maar goed, de aanleiding is dan ook iets om over na te denken. Iets waar ik vaak over nadenk omdat ik het ook vaak tegenkom. Mensen die het idee van vrijheid in een samenleving selectief toepassen. Wanneer het onderwerp hen niet perse aangaat is vrijheid datgene waar ze voor staan. Maar wanneer zij dan wel een keer getriggerd worden in een kwestie dan lijken die principes ineens een stuk minder belangrijk. En ik zie dat als een groot probleem en een van de redenen waarom we uiteindelijk deze strijd niet zullen gaan winnen als dit zo blijft. 

Uiteraard schrijf ik dit niet om iemand specifiek aan te vallen. Ik schrijf mijn gedachten hier op omdat het een zoveelste ervaring is die ik nu met een duidelijk en recent voorbeeld kan verwoorden. Ik deelde een filmpje waarin je aan het einde aan het schrikken gemaakt wordt door een angstaanjagend geluid en een eng figuur wat vanuit het niets vol op je beeldscherm terecht komt, terwijl je dat niet verwacht. Er gaan vele van dit soort filmpjes rond. Het is natuurlijk een grap en je deelt dit soort filmpjes dan ook omdat het op z’n tijd best leuk is om iets onverwachts te doen om de mensen om je heen af en toe even te plagen. Nu is humor natuurlijk enorm subjectief. Dat is ook het mooie van humor. Wat de één enorm kan waarderen, kan de ander totaal niet boeien, of zelfs ietwat pissig maken. Daarvoor zijn we ook mens. Om ieder op onze eigen manier te kunnen reageren op dezelfde zaken. Dat is nu precies waar vrijheid over gaat. 

Nu werd mij op vrij agressieve manier duidelijk gemaakt dat iemand dit niet wenste te zien. De reden hiervoor zou de gezondheid zijn. Iemand die ik zelf ook ken als een voorvechter voor vrijheid. Met name de afgelopen twee jaar. De afgelopen twee jaar is ons wijsgemaakt dat wij verantwoordelijk zijn voor de gezondheid van een ander. Mijn aanwezigheid en handelen kan voor jou een gevaar zijn. Dat soort extreme ideeën. En natuurlijk zit daar een ietsiepietsie klein beetje waarheid in, dat zal ik niet ontkennen. Maar het grootste deel van je gezondheid is toch echt jouw eigen verantwoordelijkheid. In moderne tijden zijn de meeste aandoeningen en ziektes het gevolg van een slechte levensstijl. Dan moet je vervolgens niet de ander erop aankijken dat zij hun leven gewoon leiden en dat sommige handelingen wat meer risico met zich meebrengen voor jou. Zelfs als je niks aan je aandoening kan doen is het niet zo dat de ander per definitie moet oppassen voor jou. Zeker niet als de ander totaal niet op de hoogte is van jouw aandoening. Het is dan volledig je eigen verantwoordelijkheid de vrijheid van de ander respecteren om te kunnen doen wat die wil, en je dient zelf de risico’s af te wegen wat je wel en niet kan doen, en dus of jouw eigen handelen of het opzoeken van situaties, jou gevaar kan opleveren. 

We weten als volwassen mensen allemaal dat het internet best een risicovolle plek is om je te begeven. Je hebt dan ook zelf in de hand wat je allemaal wil zien. Als je in vrijheid gelooft dan wil je juist niet dat een ander voor jou gaat beslissen wat je wel en niet mag zien. Juist die ontwikkeling is de afgelopen jaren enorm gaande, dat politici en techbedrijven willen bepalen wat wel en niet goed voor jou is om tot je te nemen. Dit is een enorme inbreuk op individuele vrijheid. Het is dan ook een gevaarlijke ontwikkeling. Want meningen worden op deze manier gestuurd, en afwijkende meningen steeds verder gecriminaliseerd. We hebben als volwassen mensen zelf de verantwoordelijkheid om te onderzoeken of dat waar wij op klikken berust op feit of fictie. Hoe lastig dat ook is. De meeste mensen zijn het hier dan ook mee eens. Echter wanneer iemand iets tegenkomt wat hen tegen de borst stuit en diegene zelf  enorm getriggerd wordt, dan zijn er toch veel mensen die vergeten dat ook dat gewoon hoort bij die vrijheid. Vrijheid is niet selectief. Als jij gelooft in vrijheid aan de ene kant, maar aan de andere kant niet in die vrijheid gelooft als de vrijheid van de ander jou raakt, dan geloof je dus gewoon niet in vrijheid. Deze contradictie zie ik in heel erg veel gesprekken terugkomen. 

En natuurlijk staat je reactie ergens op ook altijd vrij. Boosheid voelen over een onderwerp en daar wat van zeggen is ook vrijheid. Door middel van dialoog kun je vervolgens echt nog wel weer nader tot elkaar komen door wat meer nuance aan te brengen nadat de verse heftige eerste reactie wat afgezakt is. Maar dan is de oplossing dus niet om de ander te verbieden eenzelfde ding ooit nog weer te doen. Want dan ga je weer aan die vrijheid zitten rommelen. 

En het volgende  wat mensen tegenwoordig doen, en dat is punt twee wat mij enorm fascineert, is direct elk contact verbreken en in boosheid afscheid nemen na een scheld serenade of iets in die richting. De lontjes van mensen zijn steeds korter geworden. De rek is uit de boog. Het lijkt erop dat steeds meer mensen vanuit een alles of niets perspectief leven. Er is natuurlijk een twee kampen scenario gecreëerd de afgelopen tijd. Je bent ergens voor of je bent ergens tegen. En de middenweg, een beetje van beiden, die lijkt niet alleen steeds minder te mogen, het lijkt er ook op dat mensen dat niet eens meer willen van elkaar. 

Ik heb een goede vriend waar ik al sinds jaar en dag één principe onwrikbaar mee deel: Agree to disagree. Met regelmaat zijn we het niet helemaal eens met hoe we over zaken denken. We komen wel altijd dicht in de buurt. Maar in plaats van de boel voortdurend te laten escaleren, respecteren en omarmen wij volledig het idee dat je hele goede vrienden kan zijn ondanks soms wat afwijkende meningen. Dat is nu juist het fundament van een goede relatie met een ander mens. De ander de vrijheid gunnen om vanuit het eigen perspectief en situatie de wereld te bekijken. En al vind je dan sommige dingen soms even vervelend, dat maakt je alleen maar wijzer als je omarmt dat je het helemaal niet eens hoeft te zijn. De vrijheid van de één is namelijk ook jouw vrijheid. 

En op alle fronten zijn mensen tegenwoordig vooral bezig met elkaar voortdurend te overtuigen van hun mening, omdat ze de ware definitie van vrijheid steeds verder uit het oog verliezen. Iedereen denkt de waarheid te bezitten terwijl iedereen vergeet dat ze de wereld vanuit hun eigen situatie en perspectief bekijken. Er is maar één waarheid, maar die wordt dus meestal niet gevonden omdat men te druk is een eigen versie van die waarheid te verdedigen. En meestal hebben beide kampen die echte waarheid helemaal niet in bezit. Juist bezitters van die echte waarheid maken gebruik van het feit dat onderlinge strijd tussen mensen die eigen versies van die waarheid met hand en tand verdedigen, ervoor zorgt dat de echte waarheid nooit in beeld komt. En tot waarheid kom je alleen in volledige vrijheid. 

Ik heb de laatste tijd op social media wat minder gepraat en geplaatst dan normaal, en wat meer geobserveerd wat mensen doen en zeggen. Ik merk dat er ontzettend veel belangrijke energie verspild wordt aan onnodig geruzie en verwijterij tussen mensen. Eigenlijk steeds meer.  En zelf heb ik mij ook jarenlang in de positie gezet dat ik netjes en geduldig in discussie ging met mensen die niet begrepen wat ik schreef. Maar het heeft mij doen inzien dat het vaak toch echt frustrerend lastig is om je mening verdedigen tegenover mensen die niet meer voor rede vatbaar zijn en zich volledig hebben afgesloten van andere visies. Zelfs wanneer je aanstuurt op ‘agree to disagree’ wil dat vaak niet meer. Men ontvriend of blokkeert je direct en daarmee denkt diegene dan dat het probleem opgelost is. De diepere waarheid is hier nu eigenlijk  dat je daarmee nou juist een probleem in stand houd en zelfs groter maakt. Want wie er ook gelijk heeft, je verbreekt de lijn van potentie die er is om wellicht in de toekomst als beide wijzer zijn geworden en misschien wel tot andere inzichten zijn gekomen, om weer nader tot elkaar te komen. 

Want uiteindelijk vergeten mensen door de tijd heen vaak waarover ruzies nou eigenlijk ook weer gingen. Wat ze niet vergeten is dat ze die ruzie met diegene hadden. Dus de inhoud was eigenlijk helemaal niet zo belangrijk, en toch heeft een radicaal besluit destijds er voor gezorgd dat de mogelijkheid om weer in gesprek te gaan vrijwel weg is. Het enige wat je onthoud is de ‘hekel’ die je aan de ander hebt gekregen. 

En zo kom je steeds meer in een wereld terecht waarin eigenlijk iedereen hetzelfde wil, in vrijheid en vrede samenleven. Maar het tegenovergestelde gebeurt. En de enige reden dat dat gebeurt is omdat mensen denken dat met beperkingen problemen opgelost worden en dat de vrijheid van de ander een gevaar is voor hen zelf. En daar worden we zwakker van, en daardoor kunnen we steeds minder hebben. En uiteindelijk wordt daarmee het oorspronkelijke doel niet meer bereikt, vrijheid. Men vecht niet meer voor vrijheid voor iedereen, maar voor vrijheid binnen de grenzen van het eigen incasseringsvermogen. En dat is dus geen vrijheid. 

Dus laten we elkaar vooral een plezier doen. Als je iets niet kan hebben, kijk dan eerst even hoe het komt dat je dat niet kan hebben. Is dat nou echt de schuld van de ander? Of moet je het bij jezelf zoeken, en komt jouw reactie voort uit iets in jouzelf? Want uiteindelijk zijn dit soort kwesties afhankelijk van de persoon, en niet objectief beoordeelbaar. En subjectieve zaken zijn persoonlijk. En dat zit dus allemaal in jezelf. En dat is goed nieuws want dat betekent ook dat we daar zelf iets aan kunnen doen. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *