Kijk daar!… een olifant!

Kijk daar!… een olifant!

We kennen allemaal de spelletjes nog wel die we als kind deden (en soms als volwassenen ook nog) waarin we bijvoorbeeld keihard riepen “kijk daar!!!” om vervolgens als de ander die kant op keek gauw iets uit te halen. Ook het tikken op iemands andere schouder terwijl je naast degene zit om het zo te doen lijken dat iemand anders op die schouder tikte is een welbekend grapje. De truc is uiteraard simpel maar effectief: je creëert afleiding om zo de focus van je slachtoffer even richting iets anders te laten gaan zodat jij een stiekeme handeling kan verrichten. Het is ook niet voor niets de basis van elke truc van een illusionist: breng de focus daar waar het niet gebeurt, maar laat het lijken alsof het daar wel gebeurt. 

Terug naar de realiteit, en daar maak ik mij nog altijd niet geliefd mee maar daar gaat het mij dan ook niet om. Ik blijf herhalen wat ik al vele malen herhaald heb de afgelopen jaren. Inmiddels 4 jaar lang hebben mensen zich wijs laten maken dat er een mysterieuze entiteit bestaat die zich Q noemt die al dan niet in samenwerking met Trump de wereld komt redden van de elites die de touwtjes in handen hebben. De Qanon beweging is een enorme club geworden van mensen die wél een gezamenlijk doel hebben, maar helaas het belangrijkste zijn vergeten: mensen die binnen het systeem op de troon terecht komen waar je iets te zeggen hebt zullen nooit en te nimmer in het voordeel van Jan met de pet handelen. Als ze dat al wel ogenschijnlijk lijken te doen dan zit daar een ander doel achter dan ons voorgespiegeld wordt. Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd gaan. 

De klassieke fout die elke beweging maakt is vertrouwen op een leider of “leiderfiguur”  en klakkeloos volgen. Keer op keer op keer laten mensen zich bespelen en hypnotiseren met verhalen die te mooi zijn om waar te zijn om vervolgens aan het eind van de rit erachter te komen dat er uiteindelijk vrij weinig terecht kwam van alles wat beloofd werd. Dit is niet gek want dit het spel wat politiek heet. In het geval van Qanon en Trump werden de meest fantastische verhalen steeds weer de wereld geholpen waar steeds weer heel veel niet aan klopte, heel veel voorspellingen naderhand aangepast werden omdat ze niet uitkwamen en veel zaken die toch wel zouden gebeuren werden toegeschreven aan ‘de beweging’ terwijl daar geen enkel verifieerbaar bewijs voor was. Vele discussies heb ik gehad maar ik ben ermee gestopt. Het is alsof je vloekt in de kerk en een Christen vertelt dat God niet bestaat als je skeptisch bent over het hele verhaal en doordringen doe je toch niet. Tot de laatste dagen van Trump z’n presidentschap werd er gesproken over wereldwijde arrestaties en weet ik veel wat allemaal, en onderaan de streep weten we eigenlijk maar één ding zeker: je hebt 4 jaar van je tijd verkloot met valse hoop. Tijd die je had kunnen besteden aan het jezelf losweken van de programmering van politiek en te stoppen met het steunen van criminelen in maatpak die anderen wel even gaan vertellen hoe ze moeten leven. Je trapte helaas weer in de val, de mooiste val allertijden, dat dan weer wel. 

 In Nederland verdiend de gemiddelde politicus inclusief allerlei extraatjes grofweg zo’n 10.000 euro per maand. 10.000 euro om jou wortels voor je neus te houden en je voortdurend op de schouder te tikken of  “Kijk daar!” te roepen. Het boeit hen geen fuck wat voor jou goed is, ze zitten daar allemaal voor zichzelf. Zelfs al zou de intentie goed zijn, uiteindelijk stoten ze hun hoofd tegen de muur die ‘het systeem’ heet, wat niet gecreëerd is om oplossingen voor mensen te brengen, maar om problemen in stand te houden door met pseudo oplossingen steeds een nieuw probleem te creëren om mensen afhankelijk te houden. Een bevolking waar alles goed mee gaat kun je geen macht op uitoefenen. Alle pseudo oplossingen hebben wel altijd één ding gemeen: op wat voor manier dan ook kost het je altijd een stukje vrijheid. 

Ik ben benieuwd hoe lang mensen nog blijven geloven in de illusie die democratie heet. Democratie, het toverwoord wat men gebruikt als een synoniem voor moraliteit. Het is echter een illusie. Democratie is tirannie van de meerderheid, niets meer en niets minder. Wie het bewustzijn van de grootste groep beheerst heeft de macht. En je ziet nu exact in de ‘Corona crisis’ wat dat betekent. Een meerderheid waarvan de macht het bewustzijn controleert, zodanig dat al het moreel besef in die groep als sneeuw voor de zon verdwijnt. Dat is wat politiek is, en dat is hoe het werkt. 

Begrijp me niet verkeerd, je mag geloven wat je wil, en wie je wilt. Het probleem blijf je alleen in stand houden met dat geloof. Welke profeet er ook op de troon terecht komt, zolang de troon hetzelfde is veranderd er nooit wat in jouw voordeel, maar ben je onderdeel van een dialectische methode om ons allemaal naar een vooraf vastgestelde uitkomst te bewegen. Of je dan de these of de antithese steunt maakt niet uit, de synthese staat vooraf al vast. Als je dat niet begrijpt of niet wil zien moet je nog even goed terugdenken hoe je je voelde, toen je vroeger op je linker schouder getikt werd door degene die rechts naast je zat. Je keek de verkeerde kant op en miste wat er rechts gebeurde. Knap lullig voelt dat weet je nog? Hoe lang blijf je daar nog mee doorgaan dan?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *