Neofa’s

Neofa’s

Oplossingen liggen naar mijn mening niet binnen politiek. Mensen die mij kennen die kennen mijn mening. Mijn doel is hier dus niet om een bepaalde partij te promoten of iets dergelijks. Bovenstaande afbeelding komt uit deze video

en gebruik ik omdat in dit debat alles naar voren komt wat mis is in deze samenleving. Niet perse door wat er gezegd wordt, maar vooral door wat er gedaan wordt. 

In de 24 minuten durende clip wordt er door hoofdzakelijk vrouwen, en  de heer Kwint van de SP, alleen maar gespeeld op de emotie en gaat het voortdurend over ‘mogelijk gevaarlijke toekomstscenario’s’ die zouden kunnen ontstaan door wat iemand zegt. Als je de media een beetje hebt gevolgd tijdens de Corona tijd dan heb je kunnen meemaken dat mensen die zich uitspraken tegen het beleid van de overheid keihard werden afgeserveerd als ‘wappie’ ‘gestoord’ ‘gevaarlijk’ ‘gek’ ‘ontkenner’ ‘complotdenker’ en erger. Er werd een klimaat gecreëerd van stelselmatige vernedering en degradatie van de groep die weerstand bood, en de kennis en kunde van mensen die toch ook echt ook deel uitmaken van de wetenschap werd ernstig ondermijnd zodra zij zich in het debat voegde met een tegengeluid. Kortom, er is zorgvuldig gebouwd aan een haatframe wat symbool staat voor krankzinnigheid, gevaar en minderwaardigheid. 

Deze haat campagne heeft er toe geleid dat er op dit moment mensen rondlopen die er geen enkel probleem mee hebben dat mensen die gelinkt kunnen worden aan het gecreëerde haatframe afgezonderd kunnen worden van het openbare leven. De neofa’s maken zich hard voor uitsluiten en afzonderen van mensen die het niet eens zijn met hun politieke standpunten en het gewenste gedachtegoed. Neofa’s staat voor een nieuwe generatie van mensen met totalitair gedachtengoed. Deze mensen hebben totaal niet door dat juíst hun gedachtegoed het echte extreme en gevaarlijke gedachtegoed is, en dat juist hun manier van omgaan met mensen zorgt voor geweld en agressie. Dit komt omdat ze alles brengen met een roze stiftje en leuke stickertjes. Zoals je een kleuter een beloning geeft wanneer die zich goed gedragen heeft. Alsjeblieft, je hebt een stickertje verdient want jij luistert zo goed. Je krijgt er ook nog een krulletje bij. 

Als journalisten aantoonbaar gedeeltes van de waarheid negeren of gunstiger herkaderen ten dienste van de macht, om wat voor reden dan ook, dan is er sprake van desinformatie. Als je tegen de auto van je buurman aan rijdt, en vervolgens tegen de buurman zegt dat ‘er iemand’ tegen z’n auto is aangereden, dan informeer je de buurman niet volledig. Het feit ligt er dat  de auto van de buurman schade heeft. Dat is aantoonbaar, maar net zo belangrijk is de oorzaak. Als de buurman niet weet wie de schade veroorzaakt heeft, draait hij zelf op voor de schade. En dat komt allemaal omdat hij niet volledig geïnformeerd is. Er ontbreekt belangrijke informatie. Onvolledige informatie is ook desinformatie. Het enige verschil is dat je geen leugens hoeft te gebruiken. Als dit met regelmaat gebeurt dan kun je nagaan dat je de buurman daarmee ontzettend veel leed kan aandoen. De gevolgen van een relatief klein probleem kunnen groots zijn als essentiële informatie ontbreekt. Op de lange termijn zou de buurman wel eens door kunnen draaien puur om het feit dat hij steeds dieper in de ellende komt door iets wat hem aangedaan wordt. Onmacht kan leiden tot waanzin. 

Als mensen een stellig geloof hebben in iets dan zijn ze al gauw geneigd te denken dat zíj aan de goede kant staan. Mensen die hun overtuigingen bekritiseren of betwijfelen zijn dan automatisch de tegenstander. Als jouw argumenten goed zijn dan zou je de ander niet de mond hoeven snoeren. Als de overbuurvrouw toevallig gezien heeft dat jij op het tijdstip van aanrijding net met je auto wegreed, jou later die dag bij de garage zag staan, en ze ook nog een stukje van de gauw vervangen koplamp heeft gevonden, dan zijn dat voor de buurvrouw belangrijke feiten. Als zij die aan buurman overlegd dan is dat haar goed recht, want daarmee kan de buurman aan de slag om op zoek te gaan naar de waarheid. Natuurlijk zul jij er alles aan doen de buurvrouw de mond te snoeren. Je zult haar gek noemen, nare dingen over haar zeggen, andere buren tegen haar opstoken, enzovoorts. Allemaal om ervoor te zorgen dat de geloofwaardigheid van de overbuurvrouw ernstig in twijfel getrokken wordt. Tegelijkertijd zal het woongenot van de overbuurvrouw drastisch verminderen omdat ze door de leugens steeds verder van andere buren af komen te staan. En dat allemaal omdat ze probeerde iets aan te tonen wat naar de waarheid kon leiden. 

Alle buren denken dat zij aan de goede kant staan. Eigenlijk kennen ze de overbuurvrouw helemaal niet zo goed, maar na al jouw moeite haar in een slecht frame te plaatsen is dat voor de meeste buren genoeg om een oordeel te hebben. Jouw contact met de andere  buren was sowieso altijd al aardig goed. Geen enkele reden voor de andere buren om jouw verhalen in twijfel te trekken. Hoe langer dit voortsleept hoe meer de overbuurvrouw gehaat wordt. Alle verdediging die overbuurvrouw  aandraagt wordt gezien als gevaarlijk, omdat ze de heersende overtuiging van iedereen in twijfel trekt. Wanneer zij aan probeert te geven dat juist de andere buren het gevaar vormen omdat zij buiten de buurt geplaatst wordt terwijl ze slechts de feiten probeerde aan te reiken aan de buurman van de auto, dringt dat niet tot de andere buren door. Het kan in hun beleving nooit zo zijn dat de overtuiging van de groep niet klopt en de overtuiging van één persoon juist de sleutel tot de waarheid is. Jij hebt in dit verhaal het complot gesmeed, en alle anderen maken daar deel van uit zonder het te weten. 

Woorden kunnen aanzetten tot gedrag. Dat klopt. Gedrag kan ook aanzetten tot woorden. Het woordje kunnen is hier heel belangrijk. Dat het één kán leiden tot tot het ander, maakt het één niet verkeerd. Als jij op je werk vertelt over het geweldige weekend met je ouders, en een collega hoort dat aan en heeft toevallig gaat ouders afgelopen maand haar ouders verloren in noodlottig ongeval, dan kan dat de druppel zijn voor haar om die avond een handvol slaappillen te nemen. Als jij op een verjaardag een opmerking maakt over mensen die een burn-out hebben, dat je dat maar aanstellerij vindt, en toevallig zit er iemand tussen die daadwerkelijk een ernstige burn-out heeft, kan jij direct bijdragen aan het minderwaardigheidsgevoel van die persoon. Is allemaal mogelijk. In elke sociale interactie is het mogelijk dat jouw woorden iets doen met de ander, terwijl dat op geen enkele manier de bedoeling was. Dat heet nou mens zijn, en maakt onderdeel uit van het leven. Dat betekent echter op geen enkele manier dat jij verantwoordelijk bent voor het gedrag van de ander. Iedereen is zelf verantwoordelijk voor z’n eigen gedrag. En we hebben ooit een systeem voor bedacht waarmee we kunnen toetsen of dat gedrag toelaatbaar is of niet, en dat is het rechtssysteem. 

Alhoewel ons rechtssysteem ook steeds minder goed functioneert, is dat toch op dit moment de meest objectieve manier om te bepalen of het gedrag van iemand juist of onjuist is. En dat gaat dan over gedrag.Woorden zijn geen daden. Woorden gebruiken we om dingen en gevoelens te omschrijven. Woorden gebruiken we om elkaar te begrijpen. Woorden zijn subjectief interpreteerbaar en het hangt af van de ontvanger hoeveel impact de woorden van de aangever hebben. In het verhaal van de buren hadden alle andere buren eerst de feiten van de overbuurvrouw moeten onderzoeken om zo tot een objectieve conclusie te kunnen komen. Inderdaad hebben jouw valse woorden het gedrag van alle andere buren bepaald. Maar het is de schuld en verantwoordelijkheid van alle andere buren dat zij zonder jouw verhaal in twijfel te trekken klakkeloos aannamen dat jouw woorden waarheid zijn. Precies op dit punt is waar het probleem en ook de oplossing ligt. 

Vroeger zeiden we altijd “schelden doet geen zeer, slaan des te meer”. Dat zorgde ervoor dat de meeste kinderen leerden om meer weerbaarheid te ontwikkelen. Door weerbaarheid te trainen ga je anders oordelen over de woorden van de ander. Je kunt beter leren dat jij zelf bepaald of woorden je raken of niet, dan dat je leert dat wanneer iemand een verkeerd woord zegt, jij daarmee naar een autoriteit moet zodat die een straf uit kan delen. Ten eerste verander je daarmee de mening van een ander niet, omdat je zo nooit tot gesprek kan komen. Je sluit de mening alleen maar af.  En ten tweede is het niet objectief te bepalen wanneer een mening te ver gaat of niet. Zelfs als je wel kan bepalen of de mening te ver gaat of niet, heb je het dialoog nodig om een ander tot andere inzichten te brengen. Als je op voorhand de mening al afkapt en strafbaar wegzet, dan zal de ander zich niet uit kunnen spreken en is er geen mogelijkheid tot verandering. Het zal juist de mening versterken. 

De echte gevaarlijke ontwikkeling is dus de manier waarop politici, maar ook mensen in het algemeen,  tegenwoordig proberen de ander te diskwalificeren van de discussie en de mond te snoeren, omdat zij niet om kunnen gaan met woorden die voor hen “niet fijn voelen”. Uitingen als “de rillingen lopen over mijn rug” of “ik wordt hier onpasselijk van” en alles in die strekking, zijn subjectieve ervaringen van mensen, wat niets zegt over datgene wat er gezegd wordt, maar vooral over het gebrek aan weerbaarheid van de ander. In het hele debat ging het over gevoel en scenario schetsing. De aangevallene bracht de feiten, de aanvallers konden de feiten niet weerleggen. Getriggerd door de inhoud van de woorden was het voor de aanvallers niet mogelijk het debat aan te gaan omdat de woorden niet lief genoeg gebracht werden. Wat een ontzettend zwakke persoonlijkheden heb je dan aan het roer van een land staan. Die gespeelde groepsverontwaardiging is ook tenenkrommend om aan te zien. Niemand ging in op het feit dat we opnieuw mensen aan het buitensluiten zijn, discriminatie gepusht wordt en we dus gevaarlijk bezig zijn. Feiten die je daadwerkelijk kan vergelijken met regimes uit de geschiedenis. Simpele feiten, blijkbaar niet te handelen voor volwassen mensen. 

Als we op deze voet verder gaan en de vrijheid van spreken dusdanig ingeperkt blijft worden, creëert men een tijdbom. Die tijdbom bevat alle door het regime verboden meningen. Daar mag dan wel niet meer over gesproken worden, maar verdwijnen zal het niet. De onderwerpen zullen zorgvuldig gemeden worden en iedere vorm van tegenspraak gaat in de ‘verboden meningen pot’. Het resultaat daarvan is een volstrekt eenzijdig verhaal van mensen die het altijd met elkaar eens zijn. Als mensen het met elkaar eens zijn staat dat niet synoniem voor moraal of de waarheid. In sektes zijn mensen het ook met elkaar eens, en iedereen die z’n vertrouwen in de leiders van de sekte legt twijfelt niet aan het verhaal en is het dus per definitie ook altijd met hen eens. Tegenspraak bestaat niet meer omdat tegenspraak je buiten de groep plaatst of zwaar bestraft wordt. Als we zo’n samenleving willen, en dat is al aan de hand, dan moet je er ook rekening mee houden dat de tijdbom ooit zal ontploffen. Dat zal dan voor een gigantische ravage leiden, en heb je dan zelf aan meegewerkt. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *